Baborów (w języku niemieckim Bauerwitz, po czesku Bavorov / Bavorovice; dawniej Baworów) jest miastem położonym w województwie opolskim, a dokładniej w powiecie głubczyckim. Jest siedzibą gminy miejsko-wiejskiej o tej samej nazwie. Zgodnie z danymi z 2004 roku miasto liczyło wówczas ponad trzy tysiące mieszkańców.
Przez Baborów przepływa rzeka Psina (w gwarze śląskiej Cyna).
Pierwszy raz wzmiankowany w dokumencie z końca XIII wieku. W dokumencie wymieniono wójta baborowskiego Jarosława (Jeroslaum advocatum de Baurwitz). Miasto powstało jednak kilkadzisiąt lat wcześniej, najprawdopodobniej w II połowie XIII w. Wzmianka o wójcie świadczyć może o tym, że lokacja przeprowadzona została na prawie niemieckim. Lokacja Baborowa to jeden z elementów ówczesnej ekspansywnej polityki czeskiej, jaka prowadzona była na Płaskowyżu Głubczyckim. Osobą, która podjęła się lokacji, był czeski władca Bavor II (znany również jako Bavor III). W wieku XIV miasteczko zakupił konwent dominikanek św. Ducha z Raciborza. Kościół parafialny, na temat którego pierwsza wzmianka pochodzi z roku 1386, wzniesiony został, jak się uważa, w momencie lokacji. W roku 1405 Baborowem zarządzał już magistrat. Wiadomo, że w roku 1750 w mieście funkcjonowały cechy szewców, tkaczy, kuśnierzy i kowali. Budowa kolei żelaznej i przyłączenie Baborowa do linii kolejowej Głubczyce - Racibórz, której uroczyste otwarcie miało miejsce w październiku 1856 roku, były decydujące dla jego rozwoju. U schyłku XIX w. wybudowano tu cukrownię i cementownię. Na początku XX w. powstały w Baborowie trzy cegielnie, dwa młyny parowe, mleczarnia, słodownia oraz fabryka kafli. Jednym z najważniejszych zabytków Baborowa jest drewniany kościół barokowy pod wezwaniem Św. Józefa. Kościół powstał w XVIII wieku. W roku 1928 do baborowa przyłączono wieś Jaroniów (po niemiecku Jernau).
Gospodarka
Baborów jest lokalnym centrum usługowym. Istnieje tu drobny przemysł spożywczy: mleczarnia i cukrownia (aktualnie żadna z tych dwóch firm nie prowadzi produkcji). Działa wytwórnia pasz.
|
|
