Baranów Sandomierski jest miastem, położonym w województwie podkarpackim, a dokładniej w powiecie tarnobrzeskim. Swoją siedzibę mają w nim władze miejsko-wiejskiej gminy o tej samej nazwie. Baranów leży nad rzekami Wisłą i Babulówką, która jest prawobrzeżnym dopływem Wisły.
Od 1975 r. do 1998 r. miasto leżało w granicach administracyjnych województwa tarnobrzeskiego.
Baranów jest centrum wypoczynkowo-krajoznawczym. Przebiega tędy droga wojewódzka nr 985 na osi Tarnobrzeg – Mielec.
Wzmiankowany po raz pierwszy w dokumencie z 1135 roku. Baranów prawa miejskie uzyskał w połowie XIV wieku na mocy przywileju, otrzymanego od króla Kazimierza Wielkiego. Miasto swój rozwój oparło na handlu zbożem. U schyłku XVI w. w Baranowie Sandomierskim coraz szybciej rozwija się rzemiosło (sukiennictwo, szewstwo i kuśnierstwo). W XVI i XVII w. Baranów był jednym z kilku najważniejszych centrów kalwinizmu w Małopolsce. Baranów Sandomierski utracił prawa miejskie na blisko czterdzieści lat i dozyskał je dopiero w połowie lat trzydziestych XX wieku. Przed wybuchem II wojny światowej Rada Miasta wyróżniła Eugeniusza Kwiatkowskiego, marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego oraz Ignacego Mościckiego, nadając im honorowe obywatelstwo miasta.
Podczas II wojny światowej niemiecki okupant wysiedlił z Baranowa całą społeczność żydowską. Latem 1944 r. sowieci sforsowali Wisłę, tworząc po lewej stronie przyczółek, tak zwany "Przyczółek Baranowski".
Po zakończeniu wojny w wyniku reformy rolnej zamek i ziemia zostały upaństwowione. W okresie powojennym miasto systematycznie się rozwijało, a jego rozkwit to lata siedemdziesiąte XX w., tzw. "lata gierkowskie".
Do zabytków należy późnorenesansowy kościół z początku XVII wieku oraz zamek (również późnorenesansowy), który z powodu podobieństwa nazywany jest Małym Wawelem.
|
|
